Prenu virinon, ŝin amindumu,
flatu ŝin per kanto aŭ floro,
verku poemojn, sendu leterojn,
donu eĉ la sukon de l' koro.
Ŝin sentigu, ke ŝi estas grava,
donu ĉion plej bonan el vi;
estu dolĉa amanto, eĉ sklava,
fidela kunulo kaj sekretari'.

Kaj tiel certe ŝi forlasos vin
ĉar troamato ne amas, ho ve!
Kaj tiel certe ŝi forlasos vin -
malpliamanto pli fortas, ĉu ne?

Prenu virinon, traktu ŝin fie,
lasu ŝin atendi dum horo;
kiam finfine vi telefonos,
sonu kiel peza laboro.
Montru, ke ŝi ne estas tro grava,
hezitante inter kiso kaj bat';
estu dolĉa amanto, ja brava,
sed ekster la lito nenia kompat'.

Kaj tiam certe, ke ŝi amos vin:
malpliamato ja amas, eĉ tre.
Kaj tiam certe, ke ŝi amos vin -
malpliamanto pli fortas, ĉu ne?

Tamen, amiko, mi pensas alie,
tion vi diras pro ŝoko.
Longe vi mildis, ŝi malaperis -
tro vundis vin tia moko;
sed ekzistas neniu am-leĝo:
vi nur devas estadi vi mem.
Iomete da kor-malfermiĝo
kaj nova virino vin serĉos kun em'!

Se mankas amo neniomas vir':
vi ja konsentos kun tiu ĉi ver'.
Se mankas amo neniomas vir',
jen sola leĝo kaj sola esper'.